Weekmenu à l’improviste

Op heel wat blogs mag je regelmatig eens meekijken in de kookpotten. Via een weekmenu laten ze zien wat ze die week op de kookplanning staan hebben. Leuk is dat, en ik wil het niet altijd even graag toegeven, maar ik ben wel zo’n nieuwsgierig aagje. Ja, ik zie wel graag eens hoe anderen hun potje koken, en wat er dan juist allemaal in die potjes zit. En je kan er vaak heel wat inspiratie uit halen. Dus top!

Maar helaas, voor mij werkte een weekmenu zelden zoals het zou moeten. Ik maakte mijn planning telkens heel enthousiast op, stelde een bijhorend boodschappenlijstje op en ging trouw elke maandagnamiddag naar de winkel om inkopen te doen. Prima, toch? Ja, maar ik heb ontdekt dat ik naast een nieuwsgierig aagje ook wel een goed ontwikkelde, wispelturige kant heb. Van de vijf gerechten die ik op mijn planning gezet had (maandag is restjes-van-het-weekend-dag, en af en toe kook ik ook wel eens graag uit een kookboek), werden er vaak maar drie of vier gemaakt. Wat staat er voor vandaag op? Lasagne? Geen zin in vandaag, ik wil wokken! En als er dan een of meerdere recepten bij waren die niet zo meevielen als ik had verwacht, dan werd er ook al wel eens wat eten weggegooid. Zo zonde! Continue Reading ›

Shoot! Photo Challenge (Deel 2)

Voor het tweede deel van de Shoot! Photo Challenge, nam ik gisteren een paar foto’s van mijn honden. Op werelddierendag mag dat al eens, toch? Het is misschien ook meteen het ideale moment om ze hier even voor te stellen. Al is dat geen al te mooi verhaal. Een hondenleven is niet altijd zo idyllisch als eten uit een kom met je naam op en slapen op een oversized, donzig kussen.

Zo adopteerde ik Finlay, mijn Schotse Collie, bijna negen jaar geleden, als een klein hoopje ellende uit een dierenasiel. Ik kan het niet anders beschrijven. Een deuk in zijn staart, zijn snuit scheef, erg ondervoed, nog nooit daglicht gezien, en dus bang van alles en iedereen. En toch, als je hem wat aandacht gaf, dan leefde hij op en begon hij te kwispelen als een gek. Hij heeft ook op fysiek vlak heel wat moeten doorstaan, en is niet de meest stabiele hond, maar hij doet het over het algemeen goed nu. Finlay is een typisch voorbeeld van waarom het zo fout is om een pup te kopen uit de broodfok. Hij is een groot stuk van zijn schrik kwijt geraakt naast mijn goldens. Eerst naast Tibo, mijn eerste hond, die een paar jaar geleden gestorven is, en nu naast Nanou. Hoewel ze veel jonger en speelser is, heeft ze een sterk en rustig karakter. En zo klikt het goed tussen die twee. Continue Reading ›