Drie nadenkers uit “Het jaar van de Hond”

Het jaar van de Hond van Eva Daeleman is haar verhaal over haar burn out. Het is een chaotisch boek, met zwarte pagina’s, met witte pagina’s, en tekst die naar alle kant danst. Net als je denkt een patroon gevonden te hebben, verandert het weer. Soms is het best heftig om te lezen, maar soms is het ook grappig, of juist heel herkenbaar. Ik zet drie fragmenten op een rijtje die bij mij toch even blijven nazinderen zijn.

P21.”Als we nieuwe mensen leren kennen, stellen we onzelf voor aan de hand van ons cv en de dingen die we verwezenlijkt hebben. Dat papiertje en onze job bepalen onze waarde.”

Ik werk deeltijds. Dat is een bewuste keuze geweest. Als tiener en jonge twintiger heb ik continu gevochten met faalangst en een te hoge prestatiedruk. Toen ik mijn studierichting en het woord geslaagd zag blinken op mijn diploma, voelde ik geen trots maar opluchting. Ieder jaar in juni spreek ik nog steeds van examenstress en kan ik nog steeds in paniek wakker worden, bang het verkeerde vak gestudeerd te hebben. Dus koos ik voor meer tijd voor mezelf en een tragere levensstijl, nog voor dat hip werd. Haha! En ja, als je als jonge dertiger zegt dat je het goed vindt om je niet tegen vijfhonderd per uur in een job te gooien, dan bots je heel vaak op onbegrip. Zelfs bij vrienden. Maar dat neem ik er graag bij (toegegeven, het heeft even geduurd voor ik mijn peer-pressure-meter kon uitzetten). Want door mijn keuze weet ik dat ik fysiek gezonder blijf, en ook mentaal een stuk gelukkiger ben.

P86.”Soms heb ik gewoon zin om in de muur te kruipen. En in alle stilte het leven aan me voorbij te laten gaan.”

Het is zoals in dat nummer van Avicii, wake me up when it’s all over. Als ik weet dat er een stressvolle situatie op me afkomt, dan zou ik het liefst onzichtbaar worden tot die situatie gepasseerd is. Het vergt dan al mijn energie om door te zetten en geen excuus te zoeken om te vluchten. De laatste jaren heeft mijn leven een andere stroming gevolgd en ik durf nu ook al wel eens tegen de stroom inzwemmen zonder me daar achteraf dagen schuldig over te voelen. Nee zeggen bijvoorbeeld, als ik graag iemand zou verder helpen, maar wat er gevraagd wordt echt niet zie zitten. Maar ook het omgekeerde, iets doen waar ik mezelf niet toe in staat dacht, en dan achteraf luidop genieten van het resultaat. Een grens verlegd, weer wat bijgeleerd.

P164.”En toch voel ik de drang het geluk elders te zoeken. Want als je weer van nul begint, doe je het beter. En hoewel ik weet dat dat pure onzin is, blijf ik zoeken.”

Ik ben een changeaholic, als dat woord bestaat. Uren kan ik dromen van hoe ik dingen anders kan doen, kamers anders kan inrichten, mijn tijd anders gaan indelen, eens een andere hobby uitproberen,… Een paar jaar geleden ging ik naar een Keltische-bomen-wandeling van Natuurpunt en daar werd ik gelinkt aan de hazelaar. Ik hoorde de gids zeggen : “De hazelaar denkt al aan wat hij gaat veranderen, nog voor zijn werkstuk af is.” En dat klopt helemaal. Als ik niet op een bepaald moment de knoop doorhak, kan ik blijven plannen en nadenken en proberen. En hoewel verandering me soms ook de stuipen op het lijf jaagt, heb ik het op de een of andere manier ook nodig. The only constant is change.

Ook lezen?
Het jaar van de Hond
Eva Daeleman
Manteau • 2017

2 Comments

  1. Silke

    Wauw, fijne blogpost! Heel mooi dat je je zo durft blootgeven… Ik ga het boek ook maar eens zoeken in de bib 🙂

Leave a Comment