Dinez in de sneew @ CC Beringen

De hele familie hield van vakantie aan de kust, maar toch kocht de vader van Kurt (Mathias Sercu) en Geert (Joris Hessels) een buitenverblijf in Dinez, niet ver van Houffalize, in de Ardennen. Nu wij op hun verhaal inpikken, jaren later, zijn Kurt en zijn vrouw Leen (Paula Bangels) in het vakantiehuis om een weekje te ontsnappen aan de sleur van elke dag. En aan de drukte. En aan de ziekenhuisbezoeken…en aan de chemo. Kurt heeft kanker.

Foto van de website van De Spelerij.

Kanker heeft helaas geen definitie (meer) nodig. Het is een allesverslindende ziekte. Fysiek, maar ook mentaal. En net op dat laatse wordt gefocusset in deze voorstelling. Wat doet het met je om te weten dat je straks niet meer leeft? Dat je tijd op deze planeet plots wordt verkort? Kurt trekt zijn familie naar zich toe. Zonder dat zijn vrouw er weet van heeft, nodigt hij zijn broer Geert en schoonzus Nora (Hannelore Bedert) uit om samen het laatste weekend van hun vakantie door te brengen in Dinez. Er wordt gepraat over vroeger en nu, er worden plannen gemaakt om uit eten te gaan, en dan…komt de sneeuw.

Wat volgt is de ene emotie na de andere. Leen probeert elk moment vast te nemen en bij zich houden. Het lijkt alsof haar hoofd haar zegt dat ze zich moet klaarmaken om los te laten, maar dat dat net hetgene is waar haar hart zich machtig tegen verzet. Geert is een succesvol schrijver. Zijn nieuwste boek wordt zelfs verfilmd in Hollywood. Maar kan hij Kurt nu wel opzadelen met al dat geluk? En Nora, die probeert positief te blijven, zeker in de buurt van Kurt. Ze leeft gewoon erg met hem mee. Of is er nog iets?

Foto van de website van De Spelerij. Foto van de website van De Spelerij.

Het is verbazend hoe je begrijpt welk gevoel je ziet bij elk van de personnages, zonder veel omkadering. Het komt echt binnen. Dat was het eerste wat er na de voorstelling door mijn hoofd ging. Het decor bestaat bijvoorbeeld slechts uit een paar balken en een doek. Er staan vier mensen voor je. Er is geen keuken of slaapkamer, zelfs geen stoel, en hoewel het bijna de helft van de titel is, is er geen sneeuw. Maar toch begrijp je dat als Leen naar de keuken gaat om koffie te zetten, het niet de handeling is die telt, maar hetgeen niet uitgesproken wordt. De machteloosheid. Het verstoppen van stil verdriet. Zo ook met de sneeuw. “Hoor, het sneeuwt!”  zegt Kurt. Als publiek hoor je dat, want voor ons is de sneeuw een melodie op de achtergrond. Maar voor de personnages draait het net om de stilte. De stilte van een besneeuwd landschap, maar ook de ongemakkelijke stilte rondom iemand met een verschrikkelijke ziekte als kanker. En misschien ook de schrik dat dit het laatste vlokje zal zijn dat Kurt ook daadwerkelijk ziet vallen. Het was een voorstelling die nog een hele tijd gaat blijven nazinderen.

Dinez in de sneeuw
De Spelerij
Tekst : Mathias Sercu
Spelers : Mathias Sercu, Paula Bangels,
Joris Hessels en Hannelore Bedert

Deze week vinden de laatste voorstellingen plaats in Ieper, Middelkerke en Tienen.
Alle foto’s in deze post zijn afkomstig van de website van De Spelerij, en genomen door Bart Van Der Moeren.

Leave a Comment