Het verhaal van Finlay, mijn asielhond

Ik zou binnenkort graag wat meer leuke, ecologische dingen voor honden laten zien. Maar voor ik jullie mooie foto’s en enthousiast geschreven artikels over speelgoedjes en uitstapjes breng, moet ik eerst een iets minder rooskleurig verhaal vertellen. Mijn oudste hond, Finlay, wordt dit jaar tien jaar. Hij werd geboren eind 2008. Denken we. In België? Dat kan. Ergens in het Oostblok? Misschien. We zullen het nooit precies weten, want Finlay is een asielhond. En asielhonden hebben geen verhaal. Nu, deze wel. Continue Reading ›

#40dagenbloggen • Het bos in de zomer

Ik doe mee met 40 Dagen Bloggen, een challenge voor bloggers waarbij je elke dag een post plaatst van Valentijn tot Pasen. Dat is een behoorlijke tijd, maar gelukkig zijn er de inspiratievragen…

“Wat is je favoriete geur gaande van
bestaande parfums tot ietwat vreemde geuren?”

Eerlijk? Ik hou niet zo van parfums. Zeker als het sterkere geuren zijn, die (soms letterlijk én figuurlijk) lang blijven plakken. Als ik die zwart-roze keten passeer, waar zo’n geuren meestal de winkel uit gewaaid komen, wandel ik dus heel vaak wat sneller door.  Zulke geuren geven mij heel snel zo’n vervelende, zeurderige hoofdpijn, en dus een superslecht humeur, wat allesbehalve de bedoeling kan zijn van een parfum.

Wat ik wel heel fijn vind, is de geur van jasmijn, rozemarijn en zoete citrus (appelsien, mandarijn,…). Dat zijn mijn drie toppers. Niet noodzakelijk alle drie samen natuurlijk, maar het kan. Ik koop die geuren als essentiële olie en doe een paar druppeltjes van elk in een klein beetje oranjebloesemwater. Een paar druppels rozemarijn-olie vind ik bijvoorbeeld ook heel fijn als nachtgeur op mijn hoofdkussen. Het geeft mij dan altijd het idee dat het een luie, zonnige zomerdag geweest is. Misschien omdat rozemarijn één van de favoriete barbecue-kruiden is hier? Wie weet.

Qua natuurlijke geuren hou ik van de geur van een bos met dennenbomen. Zeker in de zomer, als het echt een warme dag is, dan kan die geur soms wel eens in het bos hangen. Het is niet altijd aanwezig, en vaak moet je wachten tot er een briesje komt opzetten voordat het echt merkbaar is. Het heeft dan iets heel fris en kruidig tegelijk, en het is er maar voor een kort moment. Dat is echt het einde. Het is misschien een beetje vreemd, maar echt mijn topfavoriet.

Exit winterhumeur!

 

Wil je de koudegeest verslaan
Dan moet je hem omarmen
Sla een dekentje om hem heen
Laat hem zich aan je smile verwarmen

Doe hem muts aan en een sjaal om
En ga samen een wandeling maken
Je zal zien, met de zon op jullie snoet
Zal het ijs wel snel beginnen kraken!

Geef hem bij thuiskomst een kom soep
En vergeet niet royaal met croûtons te strooien
Zo zal zelfs een doorwinterde winterkoning
Uit liefde weer spontaan ontdooien!