Het verhaal van Finlay, mijn asielhond

Ik zou binnenkort graag wat meer leuke, ecologische dingen voor honden laten zien. Maar voor ik jullie mooie foto’s en enthousiast geschreven artikels over speelgoedjes en uitstapjes breng, moet ik eerst een iets minder rooskleurig verhaal vertellen. Mijn oudste hond, Finlay, wordt dit jaar tien jaar. Hij werd geboren eind 2008. Denken we. In België? Dat kan. Ergens in het Oostblok? Misschien. We zullen het nooit precies weten, want Finlay is een asielhond. En asielhonden hebben geen verhaal. Nu, deze wel.

Finlay kwam dus in mijn leven toen hij als een hoopje ellende van vier maanden oud terecht kwam in het asiel. Hij was bang van alles, kende niets. Geen wandelingen, geen eetbak, geen lieve woorden, niets. Na een week in het asiel had hij geleerd dat je met kwispelen aandacht kreeg. Dus dat deed hij zonder ophouden. Hij was ondervoed, zijn snuit was gebroken geweest, zijn staart ook, hij had verteringsproblemen en een vochtbuil op zijn rechterelleboog. En toch. Al had hij zo veel meegemaakt, als hij je mocht, gaf hij je meteen dat blind vertrouwen dat alleen honden je kunnen geven. In de auto op weg naar huis, viel hij meteen rustig in slaap op het deken dat we voor hem meebrachten. Alsof hij er meteen volledig in berust was : nu ga ik naar huis en alles komt goed.

En het is goed gekomen. Na zijn eerste kennismakingen met daglicht (!), vriendelijke mensen, honden van vrienden, een eigen eetbak,… werd hij wat zelfzekerder. Hij ging al vrij snel mee naar de hondenschool. Gaandeweg groeide zijn vertrouwen, en hij haalde zich op aan mijn golden toen, Tibo. Finlay is niet altijd een engeltje geweest; vaak omdat hij helemaal niet snapte wat er van hem verlangd werd. En nu nog is hij heel terughoudend in nieuwe situatie en met nieuwe mensen.

Maar hij is stilletjes aan toch een stabiele, lieve hond geworden. Hij houdt nog steeds enorm van aandacht, maar toch wil hij er niet altijd bij zijn. Zeker als er meerdere honden in zijn buurt zijn, zal hij zich meteen afzonderen. De enige andere honden die wel constant in zijn buurt mogen, zijn andere collies. Zelfs als het de eerste keer is dat hij die hond(en) ziet, als het ook een collie is, is het prima. It’s a collie thing.

Zijn gezondheidsproblemen zijn wel gebleven. In zijn eerste levensjaar was dat het duidelijkst, door een terugkerende vochtbuil op zijn elleboog. Gelukkig is die na een paar keer leegmaken, uiteindelijk weggebleven. Maar een pretje was het zeker niet. Hij heeft ook af en toe een aanval van epilepsie. Zo zielig altijd, om hem daar te moeten zien doorgaan. Want je staat altijd machteloos, helaas. Door zijn scheve snuit is ook eten en drinken niet zo eenvoudig, maar het lukt hem. Hij heeft daardoor ook al behoorlijk wat tanden moeten laten trekken, en binnenkort volgen er waarschijnlijk nog een paar. Door de ondervoeding aan het begin van zijn leven heeft hij ook nog steeds verteringsproblemen. Je moet altijd goed opletten wat je hem te eten geeft.

Het is en blijft een beetje een specialleke, maar hij heeft toch zijn plaats gevonden hier bij ons. Finlay wordt dit jaar dus tien jaar, en hopelijk komen daar nog heel wat jaren bij!

4 Comments

  1. Kool Family

    Mooi verhaaltje van je speciale vriend!

  2. Leen

    Ik heb bij onze hond aan het einde van haar leven epilepsie-aanvallen gezien en dat was het ergste dat ik ooit heb gezien, dat wens je niemand toe, en je staat inderdaad compleet machteloos. Maar ik vind dit een prachtig verhaal, en Finlay mag er zijn, wat een prachtig beest is het geworden 🙂

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.