Het verhaal van Finlay, mijn asielhond

Ik zou binnenkort graag wat meer leuke, ecologische dingen voor honden laten zien. Maar voor ik jullie mooie foto’s en enthousiast geschreven artikels over speelgoedjes en uitstapjes breng, moet ik eerst een iets minder rooskleurig verhaal vertellen.ย Mijn oudste hond, Finlay, wordt dit jaar tien jaar. Hij werd geboren eind 2008. Denken we. In Belgiรซ? Dat kan. Ergens in het Oostblok? Misschien. We zullen het nooit precies weten, want Finlay is een asielhond. En asielhonden hebben geen verhaal. Nu, deze wel. Continue Reading ›

Shoot! Photo Challenge (Deel 2)

Voor het tweede deel van de Shoot! Photo Challenge, nam ik gisteren een paar foto’s van mijn honden. Op werelddierendag mag dat al eens, toch? Het is misschien ook meteen het ideale moment om ze hier even voor te stellen. Al is dat geen al te mooi verhaal. Een hondenleven is niet altijd zo idyllisch als eten uit een kom met je naam op en slapen op een oversized, donzig kussen.

Zo adopteerde ik Finlay, mijn Schotse Collie, bijna negen jaar geleden, als een klein hoopje ellende uit een dierenasiel. Ik kan het niet anders beschrijven. Een deuk in zijn staart, zijn snuit scheef, erg ondervoed, nog nooit daglicht gezien, en dus bang van alles en iedereen. En toch, als je hem wat aandacht gaf, dan leefde hij op en begon hij te kwispelen als een gek. Hij heeft ook op fysiek vlak heel wat moeten doorstaan, en is niet de meest stabiele hond, maar hij doet het over het algemeen goed nu. Finlay is een typisch voorbeeld van waarom het zo fout is om een pup te kopen uit de broodfok. Hij is een groot stuk van zijn schrik kwijt geraakt naast mijn goldens. Eerst naast Tibo, mijn eerste hond, die een paar jaar geleden gestorven is, en nu naast Nanou. Hoewel ze veel jonger en speelser is, heeft ze een sterk en rustig karakter. En zo klikt het goed tussen die twee. Continue Reading ›